این همه غصه رو پر از بهانه

ردیفشون کردم و شد ترانه

ببخش اگه یه خورده تلخه،سرده

آخه دام اینروزا غرقه درده

ببخش اگه نمیتونم بخندم

نگاه کنی میبینی رنگ زردم

کجایی ای عشق دو سال و اندی؟

کجا داری به عاشقت می خندی؟

نیستی خبر نداری از کنارم

گوش بکنی درد  دلایی دارم

اینروزا غم توی دلم نشسته

راستی گل یاسمنت شکسته

یه روز خزون اومد و زد شبیخون

گلدونو برداشت و زدش رو ایوون

کبوتر همسایه رو یادت هست؟

پر می زد و کنار تو می نشست

حیوونکی وقتی که رفتی اون مرد

فکر می کنم غصه ی تورو می خورد

راستی نمیدونم چرا آسمون

قهره باهام،نمیزنه یه بارون؟

چند تا گلی هنوز تو باغچمون هست

کتاب حافظ توی تاقچمون هست

ولی نبودی روشو خاک پوشونده

دیگه کسی برام غزل نخونده

دیگه کسی سراغ من نیومد

اونهمه خوشبختی همه سر اومد

ماهی قرمز تو سفرمون،مرد

قناری خوشکل و مهربون،مرد

خلاصه تنها و غریب و خسته

عاشق تو یه گوشه ای نشسته

دیگه واسم چیزی نمونده الا

روسری آبی تو به ولا

هنوز برام عطر تنت رو داره

یه جورایی برام نفس میاره

حالا دیگه مال خودت،تموم شد

اونروزا که به پای تو حروم شد